To nie twoja wina, że nie umiesz zasnąć. To twój układ nerwowy nie umie się wyłączyć

Dlaczego Twój mózg włącza się dokładnie wtedy, gdy chcesz spać

Pomyśl, jak wygląda Twój dzień.

Od chwili, w której otwierasz oczy, Twój mózg ani przez sekundę nie ma kiedy przetworzyć tego, co się dzieje. Pracuje non-stop.

A potem, łóżko. Cisza. Ciemność.

Dla Twojego mózgu to nie jest sygnał "czas spać".

To pierwszy wolny moment w ciągu całego dnia, żeby przetrawić wszystko, co się wydarzyło.

Więc robi to. Najszybciej jak może. Twój mózg wreszcie nadrabia zaległości, do których nie miał dostępu przez cały dzień.

I tu zaczyna się pułapka. Analizowanie, martwienie się, planowanie - Twoje ciało odczytuje to jako sygnał: coś wymaga uwagi, coś może być nie tak.

I wtedy wydziela kortyzol - hormon czujności. Ten sam, który rano ma Cię obudzić. Kortyzol ma jeszcze jedno zadanie: obniża melatoninę, która powinna Cię usypiać.

Dlatego im bardziej jesteś zmęczona, tym trudniej Ci zasnąć.

Więcej kortyzolu. Mniej snu. To samo zmęczenie, które miało Cię uśpić, nie pozwala Ci zasnąć.

A po kilku takich nocach dochodzi coś jeszcze.

"A co, jeśli znowu nie zasnę?"

I teraz nie walczysz już tylko z dniem. Boisz się samej nocy. A strach, też podnosi kortyzol. Więc sam lęk przed niezaśnięciem staje się tym, co nie pozwala Ci zasnąć.

Łóżko przestaje być miejscem odpoczynku. Zamienia się w ring, na którym każdego wieczoru walczysz sama ze sobą. Zaczynasz się go bać.